X-Press

Μου κάνει πλάκα ο Θεός?-Στον άλλο κόσμο που θα πας

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2007

Αγαπητοί αναγνώστες, την Παρασκευή μου συνέβη κάτι το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας..

Με το σχολείο είχε κανονιστεί να πάμε στην εκκλησία τις 2 πρώτες ώρες.. Εγώ δεν πήγα διότι πέρισυ που είχα πάει είχα σχεδόν λιποθυμήσει από το λιβάνι.. Και κάθε φορά που πάω αυτό παθαίνω! Γι' αυτό με φωνάζουν Λούσιφερ! Έβαλα λοιπόν τους φιλους μου να με πάρουν τηλέφωνο να με ξυπνήσουν για να πάω κανονικά για μάθημα..!

Όλα καλά λοιπόν, ήμουν στην ώρα μου.. Έκανα 3η ώρα μάθημα, 4η ώρα κενό, μέχρι τότε όλα καλά..

Την 5η ώρα είχαμε Φυσική Γενικής Παιδείας με την κυρία Α. Μας είπε οτι μπορούσαμε να συζητάμε χαμηλόφωνα και να μην κάνουμε μάθημα αν δε θέλουμε (ε και ποιος ήθελε??) Έτσι λοιπόν εγώ με τη Χριστίνα συζητούσαμε μαζί της και λέγαμε τι φαγητά να φτιάξουμε για ένα bring & share party που οργανώναμε.. Μια χαρά μέχρι εδώ..!

Μετά από λιγάκι.. Νιώθω έναν πολύ δυνατό πόνο στην κοιλιά μου.. Ήμουν αδιάθετη οπότε τον απέδωσα εκεί και προσπάθησα να ηρεμήσω. Δυστυχώς δεν μπόρεσα..! Ο πόνος ήταν υπερβολικά έντονος.. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.. Άρχισα να ζεσταίνομαι απίστευτα& (αυτό δεν είναι καλό!!) και μετά να με λούζει κρύος ιδρώτας..

-Πρέπει οπωσδήποτε να φύγω, είπα στην κυρία Α., δεν αισθάνομαι καθόλου καλα..

-Δε μπορώ να σ' αφήσω έτσι, πρέπει να πάρεις άδεια&

-Έτσι όπως είμαι τώρα σας φαίνομαι να μπορώ να πάρω άδεια?

-Πράγματι, έχεις χάσει το χρώμα σου.. Καλύτερα μείνε εδώ.

Μάταια επέμεινα να φύγω.. Ειλικρινά, εκεί μέσα δεν άντεχα λεπτό. Είχα αρχίσει να νιώθω και ανακατωσούρα στο στομάχι.. Όλα σκατά πηγαίναν.

-Θες να σου φέρω λίγο νερό ή μια πορτοκαλάδα αγάπη μου..? ήταν το Χριστινάκι μου.

-Λίγο νερό μόνο, ψέλλισα.

Ήπια και το νεράκι αλλά καμία διαφορά.. Ζήτησα να βγώ λίγο έξω με τη Χριστίνα.. Μόλις σηκώθηκα άρχισα να ζαλίζομαι, καλά που με κράταγε η Χριστίνα.. Μόλις βγαίνουμε έξω από την πόρτα είχα μια έντονη σκοτοδίνη, μόλις κάθισα στην καρέκλα ένιωσα σαν να βυθιζόμουν σε ρόζ όνειρα.. Έκλεισα τα μάτια μου και έπεσα ασυναίσθητα.. Το μόνο που αισθάνθηκα ήταν ένα χτύπημα στο κεφάλι αλλά και αυτό τόσο ήπια που ήταν σαν χάδι..

-Κυρία Α. ελάτε γρήγορα..!

Άρχισα να συνέρχομαι. Είχε έρθει ο καλύτερος μου φίλος, ο Νεκτάριος, και 3 καθηγητές.

Η Χριστίνα πιο ψύχραιμη, πήρε τον πατέρα μου τηλέφωνο και ερχόταν να με πάρει.

Μετά από τη λιποθυμία ένιωθα καλύτερα.. Αν και νύσταζα κάπως.

Το τραγελαφικό και σουρεαλιστικό στην όλη υπόθεση ήταν η μητέρα ενός παιδιού που είχε έρθει για ενημέρωση από το σχολείο.. Με βλέπει και λέει στην κυρία Α.:

-Λιποθύμησε το κοριτσάκι, ε..?

-Ναι, της λέει αυτή

-Εγώ ήρθα να σας ρωτήσω για το γιο μου, συνεχίζει η άλλη! Έχει επιθετική συμπεριφορά τελευταία!

Και άρχισαν να συζητάνε για την επίδοση του γιόκα της!

Ούτε καν 2 λεπτά υπομονή να φύγω!

Είναι αυτό που λέμε ο θανατός σου η ζωή μου!

Τελικά είμαι καλά, αυτό έχει σημασία.

Ο γιατρός είπε ότι λόγω ζέστης και των χαπιών Loftyl που παίρνω για το συνδρομο Raynaud που έχω θα παθαίνω υπόταση.

(Μέσα από αυτό το άρθρο θέλω κυρίως να ευχαριστήσω την Χριστίνα μου και το Νεκτάριο που ήταν εκεί όταν τους χρειάστηκα καθώς και την κυρία Α. που δε με άφησε να φύγω.

Σας αγαπώ πολύ πολύ πολύ!!)